پل پارک وی

گلی ترقی – امانیه

اولین خانه ما در خیابان خوشبختی است. اسم کوچه‌ها را پدر انتخاب می‌کند … کوچ می‌کنیم به شمیران، تپه‌های الهیه، امانیه، بیابان. آدم‌ها مشکوک و مبهوت در گوش هم زمزمه می‌کنند. می‌گویندکه پدر دیوانه است، شمیران پای کوه و آن سر دنیاست.

خاطره های پراکنده: پدر،۷۶
تهران، انتشارات نیلوفر، چاپ ششم، ۱۳۸۷

تا پشت تپه های محمودیه با دوچرخه می رویم. از آنجا تا اول امانیه بیابان وسیعی است که پستی و بلندی و چاله چوله ندارد. بهترین جا برای مسابقه است

دو دنیا:گلهای شیراز، ۱۲۳، تهران: انتشارات نیلوفر،چاپ سوم ۱۳۸۳


0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.